ABOUT

“We are on a road to nowhere”

We increasingly see the world as a mechanism: as a cold set of natural laws that work without further intentions, but just is. Every time that something can be scientifically explained the world loses a little magic. If humans become as explanatory as the world around us, man is just something that happens to be. The sun comes up and goes down, the wind blows from the North and then again from the South. You are born and then you die. Never is there anything new.
By searching as many distractions as possible we prevent deeper thoughts about life. Standing still is something that takes guts.

Maybe we should not consider the concept of ‘meaningful’ as ‘leading somewhere, or having a goal’. Maybe something only makes sense if it elevates man, if it rises above the daily routine.


We zijn de wereld steeds meer gaan zien als een mechanisme: een onpersoonlijk, kil geheel van natuurwetten dat werkt zonder bedoelingen, maar er gewoon is. Elke keer als iets wetenschappelijk verklaard kan worden verliest de wereld aan magie. Als de mens net als de wereld om ons heen te verklaren is, dan wordt de mens iets dat er toevallig is. De zon komt op en gaat weer onder, de wind blaast uit het noorden en dan weer uit het zuiden. Je wordt geboren en gaat dood. Nooit is er iets nieuws.
Door zoveel mogelijk afleiding te zoeken wordt voorkomen dat gedachten over het leven opkomen. Stilstaan is iets waar je lef voor nodig hebt.

Misschien moeten we het begrip ‘zinvol’ niet beschouwen als ‘ergens toe leidend, een doel hebbend’. Misschien is iets pas zinvol als het de mens verheft, als het uitstijgt boven de dagelijkse routine.



Met dank aan/Thanks to Preacher, Descartes, Nietzsche, Weber, Pascal en anderen/and others.